Δεν έχω...αλλά... flashmob

Πατερίτσες

Τι να τις κάνω τις πατερίτσες.
Αντί να τις βάλω για στήριγμα θα θέλω να τις σπάσω˙ βάρος στη ζωή μου η πατερίτσα. Περιττό φορτίο. Ίσως αναγκαίο όταν κουτσαίνω, τραυματισμένη.

Βαρέθηκα να νομίζω ότι έχω ανάγκη πατερίτσας. Σιχάθηκα τα δεκανίκια. Μόνη μου μ' Αυτόν που δίνει νόημα, αξία, θεραπεία στο είναι μου επιδιορθώνω χαλάσματα εαυτού.
                                                                                           Ισορροπία.

Και νά 'το πάλι το ουράνιο τόξο.
Χρώματα διάφανα, δακρυσμένα.
Νύχια κομμένα πριν προλάβουν να μεγαλώσουν.

                       Πριν βρέξει˙πάλι.
                       Γιατί;

Ελπιδοφόρος ορίζοντας εν όψει της καταιγίδας.
Γιατί όλα θα είναι εντάξει.

Μην ανησυχείς.

Αυτός που δίνει πνοή και νόημα στο σύμπαν σε κρατάει.
                                                          
Το νιώθεις.
Βίωμα αληθινό.


Όσα δε μπόρεσα να κρατήσω ή ν' αφήσω.
Όσες ζωές κι αν χαραμίσω,
χωρίς Εσένα χάνομαι.

21.01.2012

Δε μού 'πες αντίο κι έφυγες.
Γιατί;
Θεώρησες πως δε θα με ξαναδείς.

Και ούτε που γύρισες˙ να με κοιτάξεις˙ στα μάτια. Ευχαριστώ να μου πεις!
Γιατί συντροφιά σου πρόσφερα!
Και περισσότερα, που ούτε καν τα γνωρίζεις.

Γυναίκα μεγάλη, στο γιόμα της ηλικίας της. Ζωή που την έζησες - δε ζήτησες ρέστα από κανέναν.

Αγάπη κι αλήθεια.
Μαζί πού θα είναι; Για μένα;

Σ'αγαπώ˙ ξεψυχάς κι η ζωή μου μισή. Δε στη γέμισε κανείς.
                                                             Πόσα κέρδισες - πόσα έχασες.

Ξαποσταίνω. Ανασαίνω. Μαζεύω στιγμές μου.
Το νόημα; Εγώ και ο προορισμός μου.
Για πού τραβώ; Πότε θα φτάσω; Τι ζητώ;

Πόσες φορές δε γύρισα
ευχαριστώ να σου ψελλίσω
στα μάτια να σ' αντικρύσω
έρωτα να σταλάξω
τη σχέση μας να τη σκαλίσω
- αναζωπύρωση να φέρω -
μαζί σου.

Βρέχει - και κανείς δε μου τό 'πε. Γιατί; Κι εγώ πού να το ξέρω; Μαύρος ουρανός κι ουράνιο τόξο κι έπειτα η ψιχάλα κι έπειτα η βροχή, μα αλλιώς μου τά 'χαν μάθει˙ το ξέρω.
Ουράνιο τόξο σα θα δεις, θάρρει.
Ό,τι καλύτερο θά 'ρθει. Τ' άσχημα περάσαν.

Ανάπηρη˙ χωρίς φωνή˙
                 χωρίς ζωή˙
                 με άκρα πληγιασμένα˙
                 κάθε σου κίνηση πονάει˙ (το ξέρω)
Για πόσο ν' αντέξεις και τι;
Γνωρίζεις;

Στ' αλήθεια..

Σε ποιον ανήκω, σε ρώτησα.
Και μού 'δειξες. Εσένα.

Ελευθερία.

Όρια

Καίγομαι κι αφήνομαι, στα δυο Σου χέρια, π' αγκάλιασαν εμένα.

Σε ποιον να εξηγήσω, βαριέμαι να δίνω εξηγήσεις. Σε ποιον για αγάπη να μιλήσω˙ φτωχά τα λόγια.

Επίπεδο άφταστο, μαζί Σου. Όρια ξεπερασμένα, για Σένα, με Σένα.

Και η φιλοσοφία. Το πόσα όρια υπάρχουν, αν στ' αλήθεια υπάρχουν.

Χαμένη εκείνη η άλλη στα δικά της. Κι εγώ μονάχη μαζί Του, μακριά τους, μα τόσο κοντά τους, στ' αλήθεια.

Ζητάω τ' αστέρι να φέρει χαρά και ελπίδα ζωής ηλιαχτίδα, για πάντα.
Ζητάω μαντήλι να στρώσω μπροστά στα όνειρά τους μαζί τους.
Στου αύριο το χάραμα κάτι άλλο να έρθει, πνοή για να δώσει, κοντά Σου να τους φέρει.

Κοντά Σου κι ακόμα πιο κοντά Σου!

Αλλαγή

Mου είπες σ'αγαπώ κι έφυγες. Στά 'δωσα όλα κι εξαφανίστηκες˙ δικαιολογία ότι άλλαξα και άλλαξες. Μα στο ταξίδι μαζί σου και βέβαια άλλαξα. Συνέχεια αλλάζω, άλλωστε. Δε μένω ίδια.


Εκ βαθέων εξομολόγηση˙δεν ήθελες. Βαρέθηκες. Αλλού το ενδιαφέρον, αλλού η καρδιά.


Τα γούστα ίδια; Οι παρορμήσεις; Η τρέλα; Το πάθος.


Σε ρωτάω κι ουρλιάζω στο σκοτάδι της σιωπής σου.


Μπόρεσα να σταθώ, να σε κοιτάξω και να σε ρωτήσω. Το βλέπω προδοσία, το βλέπεις μεταμόρφωση.


Συνέχεια αλλάζουμε. Κι επιλέγουμε ποιος θα σταθεί δίπλα μας να μας κρατήσει το χέρι κι εμείς του άλλου. Ποιού;

Ζωή

Απάτητη άμμος στην ακρογιαλιά. Την πρωτοπερπάτησα. Έπειτα έτρεξα˙ στην άμμο. Διψασμένη, ξεδίψασα. Ρούφηξα ήλιο και ξάπλωσα.


Το βλέμμα μου γύρισα˙ και κοίταξα. Ουρανός απέραντος, το λιγωμένο βλέμμα μου να βρει λίγη ανάπαυση.


Ανάσα απ' την ανάσα μου˙ ζωή απ' τη ζωή μου.
Για πόσο; 
Για πάντα...


Ποτάμι, νερό, ξεδιψάω, βουνά τριγύρω πολλά, μα όαση εκεί που μέσα της χάνομαι. Και πάλι κάπου εκεί βυθίζομαι.


Πάντα θα βρω κάτι να βυθιστώ˙ να εξαφανιστώ˙ να χαθώ˙ για λίγο˙ απ' όλους κι απ' όλα˙ για στιγμές˙ για πάντα.

-

Σου είπαν πως δε θα έρθουν. Κόλλησες. Προσπάθησες, μα δεν κατάφερες, να αναδείξεις τα κρυφά σου χαμένα ταλέντα απ' της χαράς την κλεψύδρα το άγνωστο ψέμα στου βάθους τ' αστέρι που για σένα λάμπει με την ελπίδα να το κοιτάξεις - έστω και για λίγο. Ναι˙ εσύ.


Σε σένα μιλάω που σημασία δε μου δίνεις˙ ποτέ δε μού 'δωσες. Ποτέ δε σ' ένοιαξε.


Είμαι εδώ ξαπλωμένη και αναζητάω το παγωμένο ξεχασμένο παλιό ανούσιο σημαντικό και όμορφο - κι αξέχαστο συνάμα - βλέμμα. Τα ντοκουμέντα, τα ιστορικά θα πεις, που κανείς δεν κατέγραψε, γιατί δεν τό 'θελε. Ποιός ο λόγος να το θέλει; Έκλεψε - κλέφτης. Μες στη νύχτα έφυγε και ξέχασε. Κανείς δεν του το θύμησε˙ έχει δικαιολογία.


Κάτι νέο. Αλλαγή. Στης ζωής τη δίνη που αναπόφευκτα σταματά κι εφήνει γεύση πικρή και γλυκιά ταυτόχρονα˙αυτό κανείς θα μου το εξηγήσει ποτέ;


Σε περιμένω. Σε λίγες ώρες θα είμαστε μαζί˙ το ξέρω. Ανυπομονώ να σ' αγκαλιάσω, πάνε μήνες.

19.12.2011

Αλύχτισαν, ελύσαξαν, απόκαμαν και σώπασαν.

Εδόθηκαν εις τη μάχη˙ την αέναη - θαρρούσαν.

Εβόλεψαν το άτρωτο της ζωής το θέλημα˙ θεώρησαν.

Αλλάλαξα κι ενίκησα. Ποτέ δεν ενικήθην. Κατόρθωσα και στ' άτι έτρεξα˙ ελεύθερη˙ 

κι απότομα στ' αντάμα μπόρεσα την άκρη να επιμείνω.

                  Το σύγνεφο κι ο ουρανός.

                  Η ομίχλη μες στη μέρα. Απόκαμα; Δεν έπαυσα στιγμή

                                                                                   να Σε δοξάζω κι εμένα να αλλάζω.

Αποστασία˙

 

Στόματα

Μικρή κοιτούσα των αμαξιών τα φώτα. Το σχήμα τους μου πρόδιδε το σχήμα του προσώπου του οδηγού και της οικογένειάς του.
Το έκανα πολλές φορές το κόλπο. Έβαζα στοίχημα και πάντα έπιανε!

Πριν τολμήσω να κοιτάξω πρόσωπα εστίαζα στο σχήμα των προβολέων, του πλαστικού μπροστά. Κι έπειτα πιο πίσω και μέσα και καταχαρούμενη για το πείραμά μου που επιβεβαιωνόταν ξανά και ξανά...

Κλειστά χείλη, λεπτά, μικρά φώτα.

Μεγάλα με περίεργο σχήμα χείλη, άκομψα τεράστια φώτα.

Στρογγυλά φώτα, πρόσωπα στρόγγυλα.
Τετράγωνα φώτα, τετραγωνισμένες φάτσες.

Τα μάτια μου συνεχώς στο δίπλα αυτοκίνητο. Έπρεπε να το καταγράψω˙ αυτή η περιέργεια για τους άλλους ανθρώπους˙ ενοχλητικό πράγμα. Λες και μπορούσα να διαβάσω την καρδιά τους. Αστείο˙τι νόμισα πως έκανα. Επιφανειακό, ελαφρόμυαλο.

Λαμπιόνια να δείχνουν το δρόμο;

Είπαν ότι η ΔΕΗ είναι πανάκριβη, μα τα φώτα στα μπαλκόνια είν' ανοιχτά..

Χριστουγεννιάτικες φωτεινές καμπάνες και μπάλες μεγάλες ξύλινες να κρέμονται για να σου δείχνουν το δρόμο, της ζωής, της συνέχειας, του φωτός στη ζωή, της ζωής το φως.

Αγάπη, θαλπωρή ζητάς και δε βρίσκεις.. Πού να βρεις; Στέρεψα.. Πού να πρωτοδώσω, σε ποιόν να πρωτοαπλώσω το χέρι.. Άσε, μπορεί και να με πληγώσει, άθελά του να με δαγκώσει, σαν τα μωρά. Ναι, μωρά, καλά λέω. Εσύ δεν ξέρεις. Μωρό δεν έζησες ποτέ σου. Μόνος, μοναχοπαίδι, στην αυστηρότητα της γνώσης και την μοναξιά της αναμονής. Κρύο σπίτι και δωμάτιο, τα βράδια, τα όνειρά σου, αναμενόμενη ζωή υπό το φως των προσδοκιών των δικών σου, που ποτέ δεν σου ανήκαν, ούτε για λίγο.
Πληγές
ανοιχτές
Ζωές
ρημαγμένες
μισές
στα ανήλιαγα σοκάκια του τότε που ποτέ δε φάνηκε να χαράζει για σένα

και μένα.

Ζω στο όνειρο.

 

Ζω στο όνειρο λένε πολλοί και με κοιτάζουν σκεφτικοί.


Είναι αργά, φεύγω για δουλειά.

Μοναξιά, ζωή, είμαστε τυφλοί.

Επιθυμίες, βλέψεις, είναι μόνο υποθέσεις.

Ο ήλιος ξεπροβάλλει, μα στο παγκάκι βρέχει.

Βρέχει κι εσύ μόνη. Δε με κοιτάζεις. Η αναμονή μαλώνει την παραίτηση. Αποφασίζει να της δώσει ένα καινούργιο ζευγάρι γυαλιά "Made in Hope".

Σηκώνεις τα μάτια μα τα βλέφαρα κλείνουν. Αγωνίζεσαι να πιστέψεις.

Το βάρος ασήκωτο.
Βρέχει.
Κι ο ήλιος βγαίνει.

Καλημέρα. -Δε μπορείς να το πεις- το ξέρω. Είναι νωρίς ακόμα.