Τρία παιδιά

Μα πότε έφυγαν;
Δεν ξέρω.

Πότε τα πήρε
ο πατέρας
 κι ο αέρας
βοήθεια να προχωρήσουν και ενθάρρυνση.

Πως οι ζωές μας
Αντίκρυ για να στέκονται

Αλήθειες να μου ψιθυρίζουν πονηρά

Κι η αιώνια ατάραχη αλήθεια σιωπηλή για μένα κι εσένα.

Αιώνια.

Τρία παιδιά εδώ στη θάλασσα.
Μα τη ματιά μου σήκωσα και δεν τα είδα.

Μου αρκεί το κύμα.

Στην πατρίδα

Λίγο ουρανό παραπάνω να χορτάσω.


Τα αστέρια αχόρταγα ρουφάω.


Σε Σένα προς τα πάνω να κοιτάζω.


Κι απορώ, πως να είναι τόσο τυφλός..






Τυφλός ο κόσμος όλος που γνώρισε και δε δέχτηκε. Που απόρησε μα την απάντηση που δόθηκε αρνήθηκε.


Στον πάτο να πιω να ξεδιψάσω.


Μαζί να τα πιούμε κι ευχαριστημένοι φχαριστώ να πούμε. Στον Έναν.










Στις Αγγλίες και τσι Ελλάδες, στα νησά και τα χωριά μας.


Μονιασμένοι.


Για μια Ελλάδα χωρισμένη που στα δέκα σεργιανίζει και με όλους να πλαγιάσει θέλει.


Τι θα μείνει;


Δάκρυα και πόνος. Στον Έναν.

Στον Πειραιά με τον παππού

Στον Πειραιά οι πρώτες όμορφες αναμνήσεις με τον παππού Δημήτρη. Κρίμα που του είχα πάρει τα μαλλιά. Από παλιά το γυμνό του κεφάλι με τα λιγοστά ίσια άσπρα μαλλιά να πλαισιώνουν το όμορφό του πρόσωπο. Καταγάλανα γκρι μάτια. Κι ένα χαμόγελο. Να μου λέει πως αναγκάστηκε να δώσει στην πρώτη του εγγόνα τα μαλλιά του. Μα πως το πίστευα έτσι! Για χρόνια..!

Με μπουγάτσα στο χέρι να μου την προσφέρει και να με προτρέπει να κυνηγήσω τα περιστέρια. Κι ας πετούσαν..
Στην άπλα της μεγάλης πλατείας με το Δημοτικό Θέατρο να δεσπόζει, του Πειραιά, ναι.
Φασαρία, κόσμος και ήλιος. Πολύς ήλιος!

Κι εγώ από το χέρι του κρατημένη. Πόσο ασφαλής ένιωθα και κυρίως ξέγνοιαστη. Κι ας είχε κόσμο, πολύ κόσμο..

Σπασμένη, στα δυο χωρισμένη.
Ποιος και γιατί. Πότε.

Διχασμένη, αλλαγμένη. Αμφισβήτηση. Φόβος. Τρόμος.

Δυο χέρια σ' αλλάζουν. Απαλά σε ξεδιπλώνουν. Η αρχή του πάντα. Για πάντα. Μέσα στα χέρια αναπαυμένη. 

Νεκροί.

Νεκρός. Νεκρή.
Μαζί αχώριστοι στη ζωή.
Νεκρός νεκρή αγάπησε. Κι ομόρφυνε η μαύρη η ζωή τους.

Στο κενό. Μέχρι Κάποιος να δώσει νόημα και να μεταμορφώσει, ζωή να πνεύσει.

Πριγκίπισσα

Στο άλογο ήρθες, όχι για μένα.

Ευτυχώς.

Άσχημη η πτώση απ' αυτό το άσπρο άλογο.

Απομυθοποίηση λυτρωτική - ελπίζω.

Πόσα μαθήματα; Γιατί με τόσο πόνο;

Και μετά μου είπαν πως η Ντίσνεϋ έχει ωραίες ταινίες. Μ' αυτές μεγάλωσα και με τα ωραία παραμύθια πριν κοιμηθώ για να με βοηθήσουν να ονειρευτώ πρίγκιπες, ή έστω αυτόν τον ένα. Και το πρωί ξυπνούσα και έψαχνα να τον βρω˙ να είναι όμορφος. Η τέλεια - παιδική - εικόνα.

Τι κι αν μεγάλωσα, τι κι αν μεγάλωσες.

Πριγκίπισσα εσύ κι αυτός ο πρίγκιπας, μαζί κι η φαντασία. Για να σε πληγώνει. Το σενάριο που σου έφτιαξαν.
Με ποιον να θυμώσεις; Σε ποιον να αντιδράσεις και να σταθείς ενάντια, μακριά του, σε αποστασία;

Για πόσο στην εξαπάτηση της βαθιάς συναίσθησης της ίδιας της ψευδαίσθησης;

Μαζί σου θλιμμένη πριγκίπισσα στο βάθος του τούνελ, στην αναζήτηση της αφελούς αλήθειας που με συλλογισμούς σε γοήτευσε και σ' έκλεψε ακόμα κι από μένα.


Στο παραμύθι δε θα μπω. Μέρος δε θα πάρω. Πολλές πριγκίπισσες στο δρόμο χάθηκαν. Μα εγώ κάπως θα παραβώ τους κανόνες που με μάθανε και τόσο μου αρέσαν.
Στο παραμύθι δε θα μπω.

Παραστρατήματα

Πόσα;

Θυμάμαι τις φορές που δε σου μίλησα, δε σου ανοίχτηκα.

Θυμάμαι όταν ζούσα αλλού κι εσύ μακριά.

Και όταν σε σκεφτόμουν ήταν αργά.

Πόσος καιρός, πόσες στιγμές μακριά σου.

Όχι στην αγκαλιά σου, κι εσύ σε ποια; Ήξερες;

Μπέρδεψες τις αγκαλιές και χάθηκες. Ξέφυγες.

Και μετά από χρόνια σε ψάχνω να σε βρω μα δε σε βρίσκω, θα σε βρω. Δεν είν΄ αργά, ό,τι κι αν έγινε.

Κάπου απ' το παρελθόν σου θα ξεπηδήσω και νέα ελπίδα θα ζήσω, ελπίζω μαζί σου.

Αφιερωμένο σε δυο αγαπητά φιλικά μου πρόσωπα.

Ναι σε όλα (Yes to all) by Streetlights

Ναι σε όλα. Όχι σε όλα.

Ηχούν στα αυτιά μου οι απαντήσεις τους. Ναι σε όλα.
Ποια όλα;
Τι έδωσαν και τι πήραν;

Τι πήρα και τι έδωσα;
Τι έκανα; Τι έπραξα;

Η φύση μου η απατηλή, η ψεύτικη, η βρώμικη,
Η λάσπη, η βρώμα και δυσωδία.

Η ανέχεια, το ψέμα, η υποκρισία.
Η πονηριά, τα λάθη τα εσκεμμένα επίτηδες καμωμένα.

Το ήξερες˙ το ήξερα.

Όλοι μαζί κι αντάμα προς τα κει βαδίζουμε. Μην είν' αργά όταν καταλάβω μαζί σου τι συμβαίνει.

Αργούμε. Και προχωρούμε. Προς τον γκρεμό. Μαζί.

Μηχανή

Το σύστημα.
Το σύστημα με μορφώνει, ουσία μου δίνει.
Με ορίζει, με αλλάζει.

Δομή. Ανάγκη.

Με καταπίνει, αργά και βασανιστικά.

Να μπορέσω ν' αντισταθώ, να το σταματήσω.

Αυτός ο Μαρξ. Απλά με ξύπνησε..

Δεν έχω...αλλά... flashmob

Πατερίτσες

Τι να τις κάνω τις πατερίτσες.
Αντί να τις βάλω για στήριγμα θα θέλω να τις σπάσω˙ βάρος στη ζωή μου η πατερίτσα. Περιττό φορτίο. Ίσως αναγκαίο όταν κουτσαίνω, τραυματισμένη.

Βαρέθηκα να νομίζω ότι έχω ανάγκη πατερίτσας. Σιχάθηκα τα δεκανίκια. Μόνη μου μ' Αυτόν που δίνει νόημα, αξία, θεραπεία στο είναι μου επιδιορθώνω χαλάσματα εαυτού.
                                                                                           Ισορροπία.

Και νά 'το πάλι το ουράνιο τόξο.
Χρώματα διάφανα, δακρυσμένα.
Νύχια κομμένα πριν προλάβουν να μεγαλώσουν.

                       Πριν βρέξει˙πάλι.
                       Γιατί;

Ελπιδοφόρος ορίζοντας εν όψει της καταιγίδας.
Γιατί όλα θα είναι εντάξει.

Μην ανησυχείς.

Αυτός που δίνει πνοή και νόημα στο σύμπαν σε κρατάει.
                                                          
Το νιώθεις.
Βίωμα αληθινό.


Όσα δε μπόρεσα να κρατήσω ή ν' αφήσω.
Όσες ζωές κι αν χαραμίσω,
χωρίς Εσένα χάνομαι.

21.01.2012

Δε μού 'πες αντίο κι έφυγες.
Γιατί;
Θεώρησες πως δε θα με ξαναδείς.

Και ούτε που γύρισες˙ να με κοιτάξεις˙ στα μάτια. Ευχαριστώ να μου πεις!
Γιατί συντροφιά σου πρόσφερα!
Και περισσότερα, που ούτε καν τα γνωρίζεις.

Γυναίκα μεγάλη, στο γιόμα της ηλικίας της. Ζωή που την έζησες - δε ζήτησες ρέστα από κανέναν.

Αγάπη κι αλήθεια.
Μαζί πού θα είναι; Για μένα;

Σ'αγαπώ˙ ξεψυχάς κι η ζωή μου μισή. Δε στη γέμισε κανείς.
                                                             Πόσα κέρδισες - πόσα έχασες.

Ξαποσταίνω. Ανασαίνω. Μαζεύω στιγμές μου.
Το νόημα; Εγώ και ο προορισμός μου.
Για πού τραβώ; Πότε θα φτάσω; Τι ζητώ;

Πόσες φορές δε γύρισα
ευχαριστώ να σου ψελλίσω
στα μάτια να σ' αντικρύσω
έρωτα να σταλάξω
τη σχέση μας να τη σκαλίσω
- αναζωπύρωση να φέρω -
μαζί σου.

Βρέχει - και κανείς δε μου τό 'πε. Γιατί; Κι εγώ πού να το ξέρω; Μαύρος ουρανός κι ουράνιο τόξο κι έπειτα η ψιχάλα κι έπειτα η βροχή, μα αλλιώς μου τά 'χαν μάθει˙ το ξέρω.
Ουράνιο τόξο σα θα δεις, θάρρει.
Ό,τι καλύτερο θά 'ρθει. Τ' άσχημα περάσαν.

Ανάπηρη˙ χωρίς φωνή˙
                 χωρίς ζωή˙
                 με άκρα πληγιασμένα˙
                 κάθε σου κίνηση πονάει˙ (το ξέρω)
Για πόσο ν' αντέξεις και τι;
Γνωρίζεις;

Στ' αλήθεια..

Σε ποιον ανήκω, σε ρώτησα.
Και μού 'δειξες. Εσένα.

Ελευθερία.

Όρια

Καίγομαι κι αφήνομαι, στα δυο Σου χέρια, π' αγκάλιασαν εμένα.

Σε ποιον να εξηγήσω, βαριέμαι να δίνω εξηγήσεις. Σε ποιον για αγάπη να μιλήσω˙ φτωχά τα λόγια.

Επίπεδο άφταστο, μαζί Σου. Όρια ξεπερασμένα, για Σένα, με Σένα.

Και η φιλοσοφία. Το πόσα όρια υπάρχουν, αν στ' αλήθεια υπάρχουν.

Χαμένη εκείνη η άλλη στα δικά της. Κι εγώ μονάχη μαζί Του, μακριά τους, μα τόσο κοντά τους, στ' αλήθεια.

Ζητάω τ' αστέρι να φέρει χαρά και ελπίδα ζωής ηλιαχτίδα, για πάντα.
Ζητάω μαντήλι να στρώσω μπροστά στα όνειρά τους μαζί τους.
Στου αύριο το χάραμα κάτι άλλο να έρθει, πνοή για να δώσει, κοντά Σου να τους φέρει.

Κοντά Σου κι ακόμα πιο κοντά Σου!

Αλλαγή

Mου είπες σ'αγαπώ κι έφυγες. Στά 'δωσα όλα κι εξαφανίστηκες˙ δικαιολογία ότι άλλαξα και άλλαξες. Μα στο ταξίδι μαζί σου και βέβαια άλλαξα. Συνέχεια αλλάζω, άλλωστε. Δε μένω ίδια.


Εκ βαθέων εξομολόγηση˙δεν ήθελες. Βαρέθηκες. Αλλού το ενδιαφέρον, αλλού η καρδιά.


Τα γούστα ίδια; Οι παρορμήσεις; Η τρέλα; Το πάθος.


Σε ρωτάω κι ουρλιάζω στο σκοτάδι της σιωπής σου.


Μπόρεσα να σταθώ, να σε κοιτάξω και να σε ρωτήσω. Το βλέπω προδοσία, το βλέπεις μεταμόρφωση.


Συνέχεια αλλάζουμε. Κι επιλέγουμε ποιος θα σταθεί δίπλα μας να μας κρατήσει το χέρι κι εμείς του άλλου. Ποιού;