Χαμένη στους δρόμους

Χαμένη στους δρόμους
ζητώντας παρέα.

To χέρι αφήνεις του άλλου και φεύγεις.

Γιατί να μείνεις άλλωστε;
Σε έδιωξαν. Δε σε κρατούσε κάτι.

Και τώρα γυρίζεις στ' αστέρια κοιτώντας για ελπίδα χωμένη στις λέξεις.

Και κάποιοι κοντά σου, αν και μακριά σου, αρνούνται μαζί σου να κάνουν παρέα. Τι κρίμα. Θα κλείσουν τα μάτια στο δικό σου αδιέξοδο, στο μοναχικό αυτό το μονοπάτι που καλείσαι μονάχη να περπατήσεις - για πόσο; Το ξέρω, δε θά 'ναι για πολύ˙ το ξέρω, σου λέω, μ' ακούς; Κι αυτοί που αρνούνται μαζί σου να κάνουν παρέα καλά θα κάνουν να το πιστέψουν. Σύντομα το ταξίδι σου θα τελειώσει ωραία.

Τελευταίο βράδυ.

Στερνό αντίο το τελευταίο βράδυ, σου γνέφει.

Αλήθειες, δικές σου εμπειρίες βαθιά χαραγμένες.

Μετανιώνουν οι τύψεις, παλεύουν οι αναμνήσεις.

Ερινύες φωτιά. Εξαγνισμός.


Ξημέρωμα νέο, διαφορετικό. Στα χέρια Σου μέσα, ασφαλής.


Αύριο. Σήμερα. Τώρα. Πριν. Χθες. Τότε.
Θυμάσαι; Στη θύμηση όλα μαζί είναι. Κουβάρι μεγάλο, κλωστές να κρέμονται όμορφα πολύχρωμες - δε θες να τις ξεμπλέξεις.

Στ' αστέρια, μονάχα ψηλά.
Τ' αστέρια κι οι κλωστές.
Κι εσύ εκεί, να κοιτάζεις.

Σ'αγαπώ.
Και μετά;

Ψευδαισθήσεις.

Στου ονείρου τα δρομάκια έγραψα τα ονόματά μας.
Μα επέρασε το δείλι και τα έσβησε στα χείλη της καρδιάς μας.

Η αλήθεια της ζωής μας
και το ψέμα της πορείας αλλαγμένο.

Μια στιγμή, μια σκέψη στην πορεία της ζωής.

Αντιλέγω και διαλέγω καθιστή να προχωρήσω.

Πόσο ακόμα παραμένω στη γωνία της οφθαλμαπάτης;
Μια ψευδαίσθηση για όλα και τα πιο κρυφά απ' όλα.

Αποκάλυψη αλήθειας η εσώτερη ιδέα - καθαρή.

Ξαφνικά και τόσο αργά κατανόηση αγία της μανίας για εμπειρίες.

Ψευδαισθήσεις απλωμένες στα πέπλα τα δικά μας.

Αποδόμηση

Τη ζωή που αναλύω,
  πώς να την αποδομήσω;

Πλήρως ένα ένα τα κομμάτια όταν λύνω.

Αλλιώς να σκεφτώ και να καταλήξω.

Τη στιγμή που ξαναφέρνω
  και στο νου μου ζωντανεύω..

Πόσο ακόμα να στηρίξω τη ζωή μου σ' ό,τι λίγο;

Και εκείνη η καλημέρα της αλήθειας η ομπρέλα
που στα όνειρα λουφάζει
και στα βάθη μ' ανεβάζει.

Πόσο ακόμα να σφουγγίσω της καρδιάς μου τα χαμένα;

Θα Σου ξαναψιθυρίσω της αλήθειας μου τα φρένα που σε Σένανε γυρνάνε, στην αλήθεια Σου, σαν σπάνε.

Ζωής το ξόδεμα

Είμαι η γενιά που ποτέ δεν έδωσε, μα έπαιρνε.
Τρέλαινε και τρελαινόταν.
Άφηνε και μάζευε και ξόδευε.

Χανόταν..

Παίζει, γελάει. Για πόσο ακόμα;

Τον χαμένο χρόνο

Τον χαμένο χρόνο να κερδίσω.
Στιγμές αφημένες να αρπάξω.

Σε Σένα να κοιτάξω. Τα πάντα να μαζέψω. Όσα άφησα, αδύναμη να κουμαντάρω.


Ζητώ παράταση. Το χαμένο χρόνο να κερδίσω. Να τρέξω να προλάβω όσο μου μένει. Μαζί.

Να ετοιμαστώ. Ανάδειξη θεία. Με δαίμονες κι αγγέλους μάχη αέναη.

Επιστροφή. Το διάλειμμα δεν κρατά για πάντα.

Ευχαριστώ για όλα να ψελλίσω. Στη μάχη θε να συνεχίσω με ρόλο ενεργό. Κοντά τους.

Τρία παιδιά

Μα πότε έφυγαν;
Δεν ξέρω.

Πότε τα πήρε
ο πατέρας
 κι ο αέρας
βοήθεια να προχωρήσουν και ενθάρρυνση.

Πως οι ζωές μας
Αντίκρυ για να στέκονται

Αλήθειες να μου ψιθυρίζουν πονηρά

Κι η αιώνια ατάραχη αλήθεια σιωπηλή για μένα κι εσένα.

Αιώνια.

Τρία παιδιά εδώ στη θάλασσα.
Μα τη ματιά μου σήκωσα και δεν τα είδα.

Μου αρκεί το κύμα.

Στην πατρίδα

Λίγο ουρανό παραπάνω να χορτάσω.


Τα αστέρια αχόρταγα ρουφάω.


Σε Σένα προς τα πάνω να κοιτάζω.


Κι απορώ, πως να είναι τόσο τυφλός..






Τυφλός ο κόσμος όλος που γνώρισε και δε δέχτηκε. Που απόρησε μα την απάντηση που δόθηκε αρνήθηκε.


Στον πάτο να πιω να ξεδιψάσω.


Μαζί να τα πιούμε κι ευχαριστημένοι φχαριστώ να πούμε. Στον Έναν.










Στις Αγγλίες και τσι Ελλάδες, στα νησά και τα χωριά μας.


Μονιασμένοι.


Για μια Ελλάδα χωρισμένη που στα δέκα σεργιανίζει και με όλους να πλαγιάσει θέλει.


Τι θα μείνει;


Δάκρυα και πόνος. Στον Έναν.

Στον Πειραιά με τον παππού

Στον Πειραιά οι πρώτες όμορφες αναμνήσεις με τον παππού Δημήτρη. Κρίμα που του είχα πάρει τα μαλλιά. Από παλιά το γυμνό του κεφάλι με τα λιγοστά ίσια άσπρα μαλλιά να πλαισιώνουν το όμορφό του πρόσωπο. Καταγάλανα γκρι μάτια. Κι ένα χαμόγελο. Να μου λέει πως αναγκάστηκε να δώσει στην πρώτη του εγγόνα τα μαλλιά του. Μα πως το πίστευα έτσι! Για χρόνια..!

Με μπουγάτσα στο χέρι να μου την προσφέρει και να με προτρέπει να κυνηγήσω τα περιστέρια. Κι ας πετούσαν..
Στην άπλα της μεγάλης πλατείας με το Δημοτικό Θέατρο να δεσπόζει, του Πειραιά, ναι.
Φασαρία, κόσμος και ήλιος. Πολύς ήλιος!

Κι εγώ από το χέρι του κρατημένη. Πόσο ασφαλής ένιωθα και κυρίως ξέγνοιαστη. Κι ας είχε κόσμο, πολύ κόσμο..

Σπασμένη, στα δυο χωρισμένη.
Ποιος και γιατί. Πότε.

Διχασμένη, αλλαγμένη. Αμφισβήτηση. Φόβος. Τρόμος.

Δυο χέρια σ' αλλάζουν. Απαλά σε ξεδιπλώνουν. Η αρχή του πάντα. Για πάντα. Μέσα στα χέρια αναπαυμένη. 

Νεκροί.

Νεκρός. Νεκρή.
Μαζί αχώριστοι στη ζωή.
Νεκρός νεκρή αγάπησε. Κι ομόρφυνε η μαύρη η ζωή τους.

Στο κενό. Μέχρι Κάποιος να δώσει νόημα και να μεταμορφώσει, ζωή να πνεύσει.

Πριγκίπισσα

Στο άλογο ήρθες, όχι για μένα.

Ευτυχώς.

Άσχημη η πτώση απ' αυτό το άσπρο άλογο.

Απομυθοποίηση λυτρωτική - ελπίζω.

Πόσα μαθήματα; Γιατί με τόσο πόνο;

Και μετά μου είπαν πως η Ντίσνεϋ έχει ωραίες ταινίες. Μ' αυτές μεγάλωσα και με τα ωραία παραμύθια πριν κοιμηθώ για να με βοηθήσουν να ονειρευτώ πρίγκιπες, ή έστω αυτόν τον ένα. Και το πρωί ξυπνούσα και έψαχνα να τον βρω˙ να είναι όμορφος. Η τέλεια - παιδική - εικόνα.

Τι κι αν μεγάλωσα, τι κι αν μεγάλωσες.

Πριγκίπισσα εσύ κι αυτός ο πρίγκιπας, μαζί κι η φαντασία. Για να σε πληγώνει. Το σενάριο που σου έφτιαξαν.
Με ποιον να θυμώσεις; Σε ποιον να αντιδράσεις και να σταθείς ενάντια, μακριά του, σε αποστασία;

Για πόσο στην εξαπάτηση της βαθιάς συναίσθησης της ίδιας της ψευδαίσθησης;

Μαζί σου θλιμμένη πριγκίπισσα στο βάθος του τούνελ, στην αναζήτηση της αφελούς αλήθειας που με συλλογισμούς σε γοήτευσε και σ' έκλεψε ακόμα κι από μένα.


Στο παραμύθι δε θα μπω. Μέρος δε θα πάρω. Πολλές πριγκίπισσες στο δρόμο χάθηκαν. Μα εγώ κάπως θα παραβώ τους κανόνες που με μάθανε και τόσο μου αρέσαν.
Στο παραμύθι δε θα μπω.

Παραστρατήματα

Πόσα;

Θυμάμαι τις φορές που δε σου μίλησα, δε σου ανοίχτηκα.

Θυμάμαι όταν ζούσα αλλού κι εσύ μακριά.

Και όταν σε σκεφτόμουν ήταν αργά.

Πόσος καιρός, πόσες στιγμές μακριά σου.

Όχι στην αγκαλιά σου, κι εσύ σε ποια; Ήξερες;

Μπέρδεψες τις αγκαλιές και χάθηκες. Ξέφυγες.

Και μετά από χρόνια σε ψάχνω να σε βρω μα δε σε βρίσκω, θα σε βρω. Δεν είν΄ αργά, ό,τι κι αν έγινε.

Κάπου απ' το παρελθόν σου θα ξεπηδήσω και νέα ελπίδα θα ζήσω, ελπίζω μαζί σου.

Αφιερωμένο σε δυο αγαπητά φιλικά μου πρόσωπα.

Ναι σε όλα (Yes to all) by Streetlights

Ναι σε όλα. Όχι σε όλα.

Ηχούν στα αυτιά μου οι απαντήσεις τους. Ναι σε όλα.
Ποια όλα;
Τι έδωσαν και τι πήραν;

Τι πήρα και τι έδωσα;
Τι έκανα; Τι έπραξα;

Η φύση μου η απατηλή, η ψεύτικη, η βρώμικη,
Η λάσπη, η βρώμα και δυσωδία.

Η ανέχεια, το ψέμα, η υποκρισία.
Η πονηριά, τα λάθη τα εσκεμμένα επίτηδες καμωμένα.

Το ήξερες˙ το ήξερα.

Όλοι μαζί κι αντάμα προς τα κει βαδίζουμε. Μην είν' αργά όταν καταλάβω μαζί σου τι συμβαίνει.

Αργούμε. Και προχωρούμε. Προς τον γκρεμό. Μαζί.