"Όνειρο Ήταν", Γιάννης Κότσιρας

Ξέρω τι πέρασες, δεν είναι κι απλό
Στα μάτια σου, σύννεφα χάραξες
Κι όμως να ξέρεις, στον κόσμο αυτό
Με κύματα φτιάχνονται οι θάλασσες
Κράτα το χέρι μου κι όταν θα κλαίς
Εγώ θα μαι εκεί, μη φοβάσαι
Ξέχνα τα όλα, θα φέρει η ζωή
Καινούριες στιγμές, να θυμάσαι

Άσε ένα γέλιο, σαν ήλιος να στάζει
Στα μάτια μου να σου γελώ
Όνειρο ήταν, θα δεις θα περάσει
Σαν όλα τ' άλλα κι αυτό

Ξέρω τι πέρασες κι όμως μπορεί
Το αύριο να ανοίξει τα σύνορα
Να το θυμάσαι, πριν γίνουν ζωή
Τα πάντα πως ήτανε όνειρα
Κλείσε τα μάτια σου, κάνε μια ευχή
Για σένα τ' αστέρια, έχω ανάψει
Θέλει αέρα, καλό η ψυχή
Φτερό για να βρει, να πετάξει

Άσε ένα γέλιο, σαν ήλιος να στάζει
Στα μάτια μου, να σου γελώ
Όνειρο ήταν, θα δεις θα περάσει
Σαν όλα τ' άλλα κι αυτό

Τι έφταιξε, στα αλήθεια.

Παραμένεις. Ομορφαίνεις. Και σαλεύεις. Τα πρώτα τιτιβίσματα, οι πρώτες λέξεις, οι πρώτες υποσχέσεις. Και σαν ο ήλιος ανατέλλει ψιθυρίζεις τα αστεία στου ονείρου τα πεζούλια. Κι όταν φεύγεις, με μαζεύεις, μ' ομορφαίνεις;

Αργοφεύγω και δειλά αργομαζεύω τα παγκάρια, τα αδειανά παρασυρτάρια. Και τα φτιάχνω, τα καθαρίζω, τα αδειάζω. Και απορώ, τον εαυτό μου ερωτώ. Τι απ' όλα άξιζε να αφήσω, να κρατήσω. Μια απάντηση ζητώ, σ' Αυτόν που με έφτιαξε απορία θέτω. Και γαλήνη, ηρεμία και ζωή μόνο λαμβάνω καθώς ένα ένα τα κομμάτια μου μαζεύω με αλήθεια.

Παροιμίες 16:6

Ζωή μισεύει

Ελληνική ταινία· τη σιχάθηκα, μα τη βλέπω. Με μεγάλωσε, τη μιμήθηκα.

Δέρμα μπαλωμένο. Χρόνος δανεικός. 
Αυτιά σε υπολειτουργία.
Συναισθήματα δυνατά.
Ένστικτο.

Ξέχασα. Θυμάμαι.

Δεν αντέχω άλλο μέσα σε ένα σπίτι. Σύντομα θα είμαι στο κανονικό μου σπίτι· κουράγιο. 

Θάνατος. Αλλαγή. Προσμονή. Το νέο έρχεται.

Πόσο ακόμα

Πόσο ακόμα; Πίσω από τα παράθυρα, τις κλειστές κουρτίνες.
Πόσο ακόμα; Να περιμένω το αργότερα για να με ανακουφίσει.
Πόσο ακόμα; Αναμονή για το όμορφο, αυτό το αξεπέραστο.
Πόσο ακόμα; Ένα χάδι γλυκό, και μια ανάσα βαθιά - στο δείλι.

Εδώ. Τώρα. Όχι. Μετά. Επιθυμία. Βαθιά. Για Σένα.

Ζωή.

Πίεση να κάνεις ό,τι θέλουν οι άλλοι. Ανάθεμα οι συμβουλές τους κι οι όμορφες ιδέες τους.       
                                          
Κρατούσε ένα κίτρινο φαράσι με σκουπίδια και πήγε η γιαγιά να το αδειάσει στον μεγάλο γκρι σκουπιδοντενεκέ.

Το μικρό όμορφο κοριτσάκι κοντοστάθηκε πιο πίσω. Η γιαγιά γυρνώντας του είπε  να ανέβει στην ρόδα για να το κάνει γύρω γύρω. Τραβάει μια φορά η γιαγιά. Μια δυο τρεις, στην τέταρτη σταμάτησε και του ζήτησε να κατέβει. Αυτό δεν κατάλαβε ότι μόλις σταματήσει η ρόδα να γυρνάει, η γιαγιά δε θα την ξανακουνήσει. Κουράστηκε. Πείσμα κι οι δυο. Το κορίτσι να μην κατεβαίνει, και σφιχτά να κρατάει το σίδερο. Η γιαγιά πιο πολύ πείσμα. Με το κίτρινο φαράσι στο χέρι απομακρύνεται, λέει φεύγω, μα αυτό δεν τρομάζει.       

Σφιχτά κρατάει το σίδερο. Και η γιαγιά απομακρύνεται κι άλλο κοιτάζοντάς το. Κουνάει το φαράσι - νομίζει ότι είναι θέλγητρο. - Επιφανειακά.  Όλα.

Τα πόδια λυγίζουν. Από ένα κενό στα ξύλα που πατούν τα πόδια του απλώνει χαμηλά το ένα πόδι. Και δε βρίσκει έδαφος, εκεί που είναι, λίγο έδαφος. Ξανασηκώνεται. Πάλι λυγίζει. Θέλει να πιάσει έδαφος, στέρεο έδαφος.

Όμως η γιαγιά από μακριά το βλέπει, και κατάλαβε. Αφήνει το φαράσι σε ένα πεζούλι, και με βήματα μεγάλα πάει να το πάρει το κορίτσι, σίγουρη πως αυτό θέλει να φύγει.
Και πλησιάζει, και το σηκώνει, και φεύγουν μαζί.

Ανάθεμα. Μαζί η ευλογία μαζί και η κατάρα.

Πτώση

Η πτώση είναι μεγάλη. Δήλωση. Η πτώση είναι βαθιά. Στης θάλασσας τα βάθη. Ποιος Θεός είναι όμοιος με Σε; Ποιος Θεός θα σπλαγχνιστεί εμέ; Μόνο Εσύ...

Ανάσταση

Ανάσταση μου είπαν σημαίνει φως, ζωή, ελευθερία. Ανάσταση σημαίνει αναγέννηση. Ανάσταση σημαίνει ελπίδα!

"Ζω ανάσταση" μου είπαν κάποιοι και η ζωή τους το διέψευσε. Τίποτε δε θύμιζε ανάσταση..

Κάποιοι το είπαν δεν το είπαν, απλά δε χρειαζόταν. Το ένιωσα απ' την αρχή στη ζωή τους, στα λόγια τους, στις αποφάσεις τους.

Ανάσταση είναι αλήθεια.

Παραίτηση.

«Να κοιμάσαι με το φεγγάρι αγκαλιά και να ξυπνάς με τη θάλασσα μέσα σου.»

Έτσι μπορούσε η Μαρία να το περιγράψει. Μονάχα έτσι να μου το δώσει να το καταλάβω. Μάταια προσπαθούσα. «Απ’ τα βάθη της καρδιάς μου», μου είχε πει, «εύχομαι να το ζήσεις κι εσύ˙ και τότε θα καταλάβεις».

Δεν πέρασε πολύς καιρός, ήρθε κι η σειρά μου. Όταν όλη σου η ύπαρξη βρίσκει την ολοκλήρωσή της. Και να μη θες, αυτό φαίνεται και σε μαρτυράει τ’ άτιμο. Παλιά είχα φίλες να μαρτυράνε τα μυστικά μου. Τώρα τα μυστικά μου αποκαλύπτονται από μόνα τους.

Ας το πάρουμε από την αρχή. Από μικρή τρία πράγματα με συνέπαιρναν. Να πίνω γάλα – κι ας μη με θήλασε ποτέ η μάνα μου, ο αέρας ο φθινοπωρινός που έπαιρνε τις καλοκαιρινές μου αναμνήσεις και οι άγραφες σελίδες που γέμιζα κείμενα και άσκοπες γραμμές. Αναζητούσα νόημα ύπαρξης πίσω από απλά στοιχεία.

Μα κάποια στιγμή μέσα στην ησυχία της σειράς των γεγονότων που δραστικά και αποφασιστικά λάμβαναν χώρο ανά τα χρόνια συνειδητοποίησα πως το ρολόι στον καρπό του χεριού μου δε σταματάει, μονάχα άμα χαλάσει. Ακόμα και τότε όμως, τα άλλα ρολόγια συνεχίζουν. Ο χρόνος δεν περιορίζεται απ’ το δικό μου ρολόι. Θύμωσα. Με ποιο δικαίωμα; Ποιος με ορίζει εμένα; Ποιος με έβαλε εδώ εμένα. Απ’ το χώμα ήρθα, στο χώμα πηγαίνω; Και ρωτούσα.

Κι έπειτα είδα το λουλούδι εκείνο που στην προσπάθειά μου να το κόψω κόπηκα και πόνεσα. Μου είχαν μάθει πως το λένε τριαντάφυλλο. Έτσι, λέει, το λέμε. Ο ορισμός της έννοιας κι αυτός από άλλον δοσμένος. Δεν είχα παρά να μάθω. «Ώστε έτσι το λένε; Κι έχει πράγματι τριάντα φύλλα;» (Όσα τα χρόνια της ζωής σου)

Η ζωή είναι όμορφη. Ξέρει τι θα σου φέρει και πότε. Εσύ δεν ξέρεις και δεν καταλαβαίνεις. Η ζωή βλέπει. Εσύ σαν τυφλός στραβοπατάς και νομίζεις πως είσαι κύριος των πάντων. Η ζωή προειδοποιεί, μα εσύ ξαφνικά ξυπνάς και αναρωτιέσαι πού βρίσκεσαι, πώς βρέθηκες εκεί και πότε. Ανοίγεις το κουτί και προσπαθείς να τα χωρέσεις όλα. Εκείνο το παρελθόν όσο και να προσπαθείς να το στριμώξεις, θαρρείς και δε θέλει να χωρέσει. Κρίμα. Κι εσύ θέλεις να βάλεις παρόν και μέλλον μέσα. Αυτό μένει έξω. Χωρίς αμφιβολία. Το απρόσμενο δε χωράει πουθενά, δεν περιορίζεται. Κάπου είχες ακούσει πως όταν νομίζεις ότι δε χωράει κάτι άλλο σε ένα δοχείο απλά γέμισέ το με άμμο. Και αναρωτιέμαι ποια άμμο να πάρω να βάλω να γεμίσω το κουτί. Να κάνω το παρελθόν μου άμμο..

Γλυκέ μου αναγνώστη, σε μπέρδεψα μήπως;

Ελπίζω πως όχι.

Θέλω μονάχα ελεύθερος να αγγίξεις το βάθος του λόγου, της σκέψης. Κι άμα νομίζεις πως απόκαμες να προσπαθείς δυσνόητες δικές μου σκέψεις να ερμηνεύσεις, κοίταξε μέσα σου. Εκεί υπάρχει ένα χελιδόνι που προσπαθεί να πετάξει. Δεν το έχεις αφήσει να ανοίξει τα φτερά του και χαρούμενο να σου λαλήσει ήχο γνώριμο μα νέο.

Η ψυχή και η καρδιά δύσκολο να ανοίξουν. Κλειδωμένο κρατούν το χελιδόνι. Μα πόσο κι αυτό ποθεί να λευτερώσει εσένα τον ίδιο.

Αναγέννηση

Ανανέωση δεν είναι μόνο.

Είναι κάτι βαθύτερο˙ γιατί μέσα απ' τις στάχτες βγαίνει η αλήθεια, το πραγματικό, το άξιο.

Βήμα βήμα κάθε μέρα. Σταδιακά και όμορφα. Γοητευτικά.

Θέλγει.

Με κεντρίζει αυτή η ομορφιά.

Το καινούργιο με καλεί και δεν υπάρχει άλλος χρόνος για αναμονή.

Αδημονώ.

Wake up, wake up, the sun cannot wait for long.

Reach out, reach out before it fades away.

You will find the warmth when you surrender.

Smile into the fear and let it play.

Chorus:

You wanna run away, run away and you say that it can’t be so.

You wanna look away, look away but you stay cause’ it’s all so close.

When you stand up and hold out your hand.

In the face of what I don’t understand.

My reason to be brave.

Hold on, hold on, so strong, time just carries on.

And all that you thought was wrong is pure again.

You can’t hide forever from the thunder.

Look into the storm and feel the rain.

Chorus:

You wanna run away, run away and you say that it can’t be so.

You wanna look away, look away but you stay cause’ it’s all so close.

When you stand uṗ and hold out your hand.

In the face of what I don’t understand.

My reason to be brave.

O-oh-oh-oh-oh

O-oh-oh-oh-oh

O-oh-oh-oh-oh

Go on, go on…

Chorus:

You wanna run away, run away and you say that it can’t be so.

You wanna look away, look away but you stay cause’ it’s all so close.

When you stand up and hold out your hand.

In the face of what I don’t understand.

My reason to be brave.

Βαρυσήμαντες δηλώσεις.

Είναι τραγικό να θεωρούν όλοι πως τα πάντα γίνονται για ένα αρσενικό ή ένα θηλυκό.

Εγώ είπα θα κρυφτώ.

Οι βαρυσήμαντες δηλώσεις και τα ανθρώπινα συμπεράσματα δεν είναι για μένα.

Μα πάλι σε μένα καταλήγω.

Πάντως όχι σε ένα αρσενικό - μα ούτε και σε θηλυκό.

Φυγή

Και ο χρόνος περνά. Η επιλογή είναι μία˙ πριν σε αφανίσουν να αποδράσεις.
Για να βρεις ποια είσαι.
Για να ορίσεις την ταυτότητά σου.
Να ανακαλύψεις ό,τι ποτέ σου δεν έχεις κάνει.
Να βρεις ό,τι ποτέ δε σου έμαθαν.

Απόδραση, λοιπόν. Λέξη λυτρωτική, σωτήρια.
Παίρνεις μερικά μπαλόνια και μια βαλίτσα.
Τα μπαλόνια γεμάτα όνειρα, η βαλίτσα γεμάτη εφόδια που κράτησες για να τα κουβαλήσεις μαζί σου. Είναι αυτά που θα χρειαστείς. Όλα τα άλλα τα άφησες πίσω.
Φύγε.
Μόνη.
Με τα πολύχρωμα μπαλόνια σου.
Χαράζει.
Ο δρόμος άδειος.
Και μια γαλήνη γεμίζει την ψυχή σου ήδη απ' τα πρώτα βήματα που κάνεις μόνη.

Σίγουρα αυτή είναι μία απ' τις ωραιότερες αποφάσεις της ζωής σου.

Σ' αγαπώ

Πόσες φορές θα σου πω παραμύθι γλυκό;
Πόσες φορές θα σου ψιθυρίσω γι' αυτόν τον κόσμο τον μακρινό;

Πόσα σ' αγαπώ;

Γραμμένα με κλωστές στου ονείρου τα σύννεφα, στον ουρανό πάνω απ' τη γέφυρα..

Πόσες φορές περπατώντας να σου ψιθυρίσω "σ'αγαπώ" κι έπειτα στην αύρα τη γλυκιά σου να αφεθώ;
Πόσες;

Πόσα μπλεγμένα ματωμένα "αφαιρώ" να γίνουνε δικά σου; Αφού ήταν δικά μου..

Πρωινά δροσερά και όμορφα στην αγκαλιά σου, καθώς ο ίσκιος σου με αγκαλιάζει, με χαϊδεύει, γλυκά με συνεπαίρνει.

Κι ας με λένε τρελή..

Όλοι βλέπουν την αλλαγή που έχεις φέρει πάνω μου. Σ' αγαπώ...

Εσύ είσαι, και άλλος κανένας.

Παρατηρείστε

Παρατηρείστε την όμορφη θάλασσα με τα τόσα βράχια στην άκρια, τ' αστέρια με τις σκιές τους, και το ασημοκαμωμένο στρογγυλό φεγγάρι.

Παρατηρείστε τις φωνές των παιδιών όπως τρέχουν, τις φωνές τους καθώς μιλούν και υψώνουν χέρια και μάτια ανοιχτά, διψασμένα για αγκαλιά.

Παρατηρείστε τις ζωές των άλλων απορημένες αργοβαδίζουν καθυστερημένες άλλη μια μέρα.

Παρατηρείστε την αγάπη που αλλοιωμένη παλεύει να φανεί στην αυγή και τη δύση της ημέρας.

Παρατηρείστε τα πουλιά που ανέμελα στους ουρανούς χορεύουν, τρέχουν, χαμογελούν, μας κοιτούν από ψηλά και που και που στο επίπεδό μας έρχονται να μας θυμίσουν ποια είναι η ζωή, γιατί την έχουμε ξεχάσει˙ μαύρα μάτια..

Παρατηρείστε τα πάντα, κάθε μυρωδιά, εικόνα, ήχο, άγγιγμα.

Μα ταυτόχρονα αφεθείτε με τη σκέψη στο αιώνιο. Γιατί τα πάντα είναι εδώ, μα το εκεί, το άπιαστο θα είναι παντοτινό και ίσως πρέπει να το διδαχτούμε από τώρα.

Παρατηρείστε..

Εξαπάτηση

Θέλει να ζήσει τη ζωή του μ' εσένα. 
Ψέμα.

Η αλήθεια αναζητείται.
Θα υπάρξει ενημέρωση αφού βρεθεί και αποδειχθεί η ύπαρξή της.

Κάθε ψέμα και το κάλπικο.. τρέχει μέσα απ' τα χέρια σου, σ' αφήνει άδειο.

Μα το παιχνίδι είναι ωραίο, και σου έλειψε..

Μα θες απλά να παίξεις;
Να παίζεις χωρίς να ξέρεις πως το παιγνίδι το ίδιο θα τελειώσει;

Αβέβαιο
Ρίσκο
Φόβος
Αποτυχία πιθανή;

Ρωτάω...

Αναζητώ..

Και θα βρω.

Με ρότα το φεγγάρι

Σου είπα θα το πιάσω το φεγγάρι, μα εσύ δε μ' άκουσες. Θεώρησες πως αστειεύομαι. Πως τάχα μου έπαιζα με τις λέξεις.. 

Πήρα λοιπόν μια σκάλα.
Περπάτησα ανάμεσα στα στάχυα που θέριεψαν από την τελευταία φορά που πέρασα από το κτήμα. Σχεδόν με ξεπερνούσαν στο ύψος. 'Η κόντυνα ή η φύση προχωράει με τόσο γρήγορους ρυθμούς που με αφήνει πίσω...

Την στερέωσα τη σκάλα μέσ' στο χώμα. Κατακόρυφα την έστησα και άρχισα να ανεβαίνω..

Στο πρώτο σκαλί αφέθηκα στης ζωής μου τη δίνη. Δεν πρόλαβα να σηκώσω το κεφάλι, το φεγγάρι να κοιτάξω. 

Πάλευα να βγω, το άλλο πόδι να σηκώσω, στο δεύτερο σκαλί ν' ανέβω, ανάσα να πάρω. Και μόλις το άγγιξα νόμισα πως στα αλήθεια θα πέσω. Αγώνας να ισορροπήσω. Σκοτάδι γύρω. Ενθάρρυνα την κρυφή μου ελπίδα πως ένα σκαλί ακόμα και αρκούσε να ξεπεράσω το ύψος που μου έκρυβε την όραση. Το ύψος των συνθηκών και των περιστάσεων γύρω μου που το μόνο που άφηναν να περάσει στα θαμπά μου μάτια ήταν το θαμπό φως του φεγγαριού. Μα το φεγγάρι στόχευα και το ήξερα. Τόσο, μα τόσο αποφασισμένη.
Κανείς δε θα μου το κλέψει, παραμιλούσα. Ονειροβατώντας. Ένα ακόμα σκαλί..

Ακόμα ένα και πάλεψα να ανοίξω τα μάτια. Σφαλιστά. Και δύναμη στο άλλο πόδι. Μάζεψα ό,τι δύναμη μου είχε απομείνει. Δε με νοιάζει. Τα ρισκάρω όλα. Αφού η σκάλα ακόμα δεν έχει πέσει. Δε μ' έχει αφήσει η σκάλα. Ούτε εγώ θα την αφήσω. Θέλω το φεγγάρι.


Πέρασα τα στάχυα στο ύψος. Και χαίρομαι. Τα μάτια μου άνοιξαν. Κοιτώ το φεγγάρι. Είμαι πιο κοντά του τώρα. 
Κι η σκάλα ακίνητη. Βράχος. Μ' οδηγεί στο φεγγάρι. Το κοιτάζω˙ το φεγγάρι. Το δικό μου αστέρι.